Hoofdstuk 3: Pijnstillers

Het gebons ging onophoudelijk door, de diepe basdreunen deden de steken in mijn hoofd geen goed. Half kotsend lag ik naast mijn bed. Mentale vrijheid lichamelijke marteling. Mijn kat ‘Joris’ lag naast mij en likte mijn donaties aan de vloer gretig op. Uit elkaar getrokken door mijn mentale zelf leek Joris weg te smelten in de aarde. Hij mauwde nog steeds onophoudelijk terwijl het vieze beest genoot van het braaksel wat naast hem was beland. Hij likte onophoudelijk van mijn maaginhoud die vooral bestond uit een overdaad aan pijnstillers, cafeïne en andere troep die een normale 19-jarige niet in zijn lichaam hoorde te hebben.

Tering avond dat was het, mijn hoofd stond voor even niet naar mijn droom van vrijheid maar meer naar verlossing, verlossing van de afschuwelijke steken die ik in mijn hoofd voelde. Zelfs de te harde punk-muziek die uit mijn speakers kwam verzachtte mijn hoofdpijn niet.  Zuchtend zakte ik in elkaar. Mijn lichaam begon te zweven, mijn hoofd stopte met draaien.

Ik werd wakker in het ziekenhuis. Het eerste wat ik zag was het doorzichtige infuusdraad  dat via een naald in mijn lichaam was verankerd. Ik had de laatste tijd wel genoeg naalden gezien. Ik stond op en mijn eerste activiteit toen ik terug was in de wereld van de levenden was het verwijderen van het infuus. Met een overdaad aan kracht trok ik de naald eruit. Licht scheldend op mijzelf, immers de naald was aan mij verankerd en ik trok hem uit mij zelf, geweld had niet nodig geweest.

Ik trok mijn keurig opgevouwen kleren aan en baande mij een weg naar de uitgang. Met rassé stappen liep ik langs de bedden tot mijn voet hardhandig in aanraking kwam met een plantenbak. Dit alarmeerde de zusters die snel kwamen aan spoeden. Ik schold en wist dat dit een lastige situatie ging opleveren.

“Meneer, Meneer, u moet blijven liggen hoor meneer!” De stemmen van de zuster maakten de dwang om weg te komen sterker. Ik moet niets, dacht ik bij mijzelf. Natuurlijk was dit niet de gehele waarheid. Ik moest namelijk wel wegkomen uit dit ziekenhuis. Met argumenten en manipulatie ging ik het niet van de zusters en hun verdovende spuiten winnen. Door middel van wegrennen had ik misschien nog een kans, ik sprintte naar de uitgang. De enige hindering die ik ondervond waren de zuster die mij probeerde bij te houden terwijl ze zinvolle argumenten gilden en mijn lege maag die na mijn blackout bodemloos aanvoelde.

Niemand houdt mij gevangen, ik naderde de draaideuren van het ziekenhuis. Mijn timing was goed ik glipte net voor de deur langs waardoor ik deze definitief achterliet. Ik was weer ontsnapt, maar buiten knapte iets in mij. Mijn ontsnapping gaf mijn drang naar vrijheid niet genoeg verzadiging. Ik was moe van het rennen en het zoeken van uitvluchten. Die situatie moest omdraaien, de wereld moest voor mij gaan rennen.