Deel 1 gemist? klik hier om deze alsnog te lezen

Mijn obsessie voor Vrijheid (2):

De eerste keer dat het beest werd gekooid

De Muren van mijn kamer komen op mij af, ik wil naar buiten maar de verboden van mijn vader zijn als tralies. Ze houden mij gevangen binnen deze acht vierkante meter. Huisarrest was het verdict, terecht of niet het is pure kindermishandeling om mij hier te houden. Als een gekooid beest zit ik mijn tijd uit. Drie weken lang niet meer naar buiten. Specifiek omdat ik een keertje wou kijken hoe het was om auto te rijden.

Het gezicht van de politieagent was amuserend geweest toen hij mij had aangehouden. Hij had veel joyriders in zijn leven gezien maar iemand van net 14 was zelf voor een oude druipsnor als hem verbazingwekkend geweest. De furie in mijn vaders ogen was eveneens verbazingwekkend. Hij was meer dan woedend, mijn vader was altijd materieel ingesteld maar 3 weken voor een rondje snelweg was eveneens overdreven. Om maar niet te spreken over de verlenging naar een maand huisarrest toen ik in hongerstaking ging.

Mijn vader was altijd een meester van de manipulatie. Als psycholoog kon hij zich altijd emotieloos opstellen. Dit was minder eng geweest als het niet constant had geleken of hij mijn gedachten las. Mijn vader had de hongerstaking beëindigd door de situatie om te draaien. In tegenstelling tot de natuurlijke aanleg tot zorgzaamheid  voor hun kroost te misbruiken om mijzelf uit deze huisarrest situatie te bevrijden had mijn vader gewoon drie dagen lang mij genegeerd en mijn moeder gesommeerd geen eten te koken en niet te smeken of ik alsjeblieft wat wou komen eten. Hij sloot zich af voor mijn lijdensweg waardoor ik maar een ding kon doen en dit was de witte vlag hijsen.

Toch was mijn vaders manipulatie handig, Het hielp mij soms uit desperate situaties. Net zoals toen mijn vader mij uit de problemen hielp bij de politie. Achteraf vroeg ik mij af of dit uit zorgzaamheid was of dat hij zelf het verdict over mij wou oordelen. Volgens mij genoot hij hiervan om mij discipline bij te brengen. Hij had makkelijk praten goed verdienend eigen kliniek, voor hem waren er geen restricties. Beperkingen die hij mij wel oplegde om mij geestelijk te temmen.

De eerste keer dat de psychologische lessen van pas kwamen waren velen later in het zuiden van Zwitserland. Mijn vader had een obsessie voor sneeuw. Skiën, Snowboarden, Langlaufen het maakte hem geen ruk uit. Hij deed het allemaal puur om zijn hoofd uit de kliniek te laten. Het voelde voor hem als een bevrijding om voor even uit de kliniek weg te zijn, weg van alle patiënten die zijn hulp nodig hadden.

Op een dag was het zo ver mijn vader had weer iets nieuws bedacht, Hij wou met mij gaan berg klimmen. In tegenstelling tot mijn vader haatte ik sneeuw. Het lag daar altijd zo levenloos en bedekte de mooie wereld waarover ik eens ging heersen. Maar ik moest die specifieke dag mee, mijn vader vertrouwde mij alleen niet. Ik haatte de weg naar boven, mijn vader genoot van het uitzicht, de sneeuw. Ik haatte het gevoel van gevangenschap, vlak onder de top ontsnapte mijn demonen. Vanuit mijn ooghoek zag ik mijn vader naar beneden stortte, ik genoot van het uitzicht. Toen hij in de zachte sneeuw plofte keken zijn ogen levenloos naar boven. Ergens vond ik het wel een passend einde.

Proloog: Mijn obsessie voor vrijheid