Proloog: ‘Mijn obsessie voor vrijheid’

Ergens buiten deze kale witte muren moeten vogels fluiten. Hun vrije vrolijke gescharrel heeft mij al jaren niet meer geamuseerd. Ik mis de hopjes van de mussen terwijl ze wanhopig op zoek zijn naar kruimeltjes die de voorbijgangers onbewust of bewust achterlaten. Het enige uitzicht wat ik heb zijn kale witte muren een spuuglelijk schilderij en zuster Petra.

Af en toe wordt de kaalheid van de muur onderbroken door aan abstract schilderij. Een schilderij waarvan vaak alleen de kunstenaar weet wat het voor moet stellen. Dat mensen dit als kunst beschouwen blijf ik na al die jaren hier verwonderlijk vinden. De abstractie aan de muur moet vrolijkheid uitstralen, althans dat haal ik uit de titel van het schilderij “Colourfull”. Colourfull heeft een regenboog aan kleuren, ik heb een schijthekel aan de kleuren mensen die hier gevangen zitten zijn kleurloos. Het contrast met de bevolking van dit gebouw en de kale muren zorgen ervoor dat ik definitief moet overgeven van deze poging om de sfeer te verhogen.

Uit mijn ooghoeken zie ik zuster Petra de kamer binnen lopen. Zuster Petra is geliefd bij veel van de bewoners. Niet specifiek om haar intellect en vooral niet om haar subtiele handelingen. Ze heeft een aantal bewoners regelmatig acht keer moeten prikken omdat ze de aders niet kon vinden. Nee, bij zuster Petra was het meer de charmante verschijning. Ze was een soort moedertype. Een type wat veelal gemist werd door de bewoners. Iedereen had het gevoel dat ze alles bij zuster Petra kwijt konden. Natuurlijk ben ik niet zo achterlijk als de rest en weet ik wel dat zuster Petra rechtstreeks met de Directie praat. Ze mag me daarom niet. Niet dat ik dit een drama vind, het geeft mij de gelegenheid om ongegeneerd naar haar benen te kijken.

Het gebrek aan mensen in mijn kamer is het enige wat het leed lijkt te verzachten. Het gebrek aan idioten die mijn rust verstoren is een verademing in dit oord. Altijd maar die gillende mensen die iets nodig hebben wat ze zelf niet kunnen plaatsen. . Hoe ben ik hier ooit beland? Het is het enige wat er bovenop het blaadje staat. Een vraag om mijn psyche te testen mijn kans voor vrijheid. Vrijheid, mijn hoofd stopte weer, mijn hersens kraken bij het woord vrijheid.

Vrijheid is de reden dat ik hier zit. Althans, mijn verkeerde interpretatie van vrijheid is de reden dat ik hier zit. Als ik wist wat ik nu weet na 20 jaar alleen maar gezelschap van Witte muren en Colourfull. Ach, ik heb hier toch geen tijd te verliezen aangezien het enige wat in deze 20 jaar ouder is geworden binnen ikzelf ben. Bovendien bevalt de stilte in deze kamer mij.

De titel vind ik niet mooi, ik kras de woorden “Hoe ben ik hier ooit beland” zorgvuldig weg. ‘Mijn obsessie voor vrijheid’ een titel die beter bij mijn verhaal past. Ik begin te schrijven en even ontsnapt mijn ziel uit de psychiatrische kliniek de vrijheid tegemoet die mij noodlottig is geworden.

Volgende week vrijdag deel 2 van dit verhaal