Langzaam krabbel ik naar voren mijn benen jeuken maar het tempo komt er maar niet in. Mijn kuitspieren beginnen steeds meer te kriebellen. Ik wil ronddwarrellen als een koe na de lange winter in een stal. Moeder Natuur laat dit alleen niet toe. Opeens word ik weer gedwongen om stil te staan. Fijn er heeft er weer een aan de rem gezeten. Ik kan mijn ergernis niet langer verkroppen en mijn frustratie slinger ik onbedoeld de wereld in als ik zuchtend in mezelf zeg " Schiet op, oude graftakken". Het is alleen een beetje jammer dat de cavalerie bejaarden voor me dit daadwerkelijk hoorden (Overal pijn, gezeik, aderverkalking en toch nog goed kunnen horen, sneaky bastards).

De blikken van onbegrip schieten vanuit elke hoek mijn kant uit. Ook de rest van de niet bejaarden vind mijn gedrag enigszins asociaal. De boze ogen van de bejaarden zetten mij tot denken. Ik twijfel even, ben ik nu zo asociaal bezig of is er een andere factor waardoor ik mij aan het slome tempo van bejaarden erger.

Na enig overleg met mijzelf kom ik tot de conclusie dat het inderdaad niet mijn schuld is de natuurlijke evolutie ligt aan de grondslag. De mensheid blijft langer in leven dan de natuur bedoeld heeft. Kijk maar eens naar de savanne in de Afrikaanse gebieden. Als bijvoorbeeld een Zebra oud en versleten is wordt deze op een gegeven moment vanzelf wel opgeofferd als maaltijd voor een groep hongerige tijgers.

Nadat ik besloten heb om mijn idee voor een spelshow (Bejaarden vs tijgers) uit het raam ben gegooid en al mijn frustraties een beetje heb verwijderd uit mijn panda-systeem besluit ik het anders aan te pakken. Ik wil behulpzaam zijn voor mijn medemens. Als ik uit de bus spring (met dubbele salto) land ik bijna op een gedesorienteerde bejaarde. Fijn mijn eerste kans om behulpzaam te zijn voor de bejaarde mens. Ik pak mijn mobiele zendapperaat uit mijn zak en start mijn GPS op. Behulpzaam vraag ik of ik haar kan helpen.

Het kreng draait verschrikt om en haar ogen staan in help modus. Met de Help-modus wordt niet bedoeld de help ik ben de weg kwijt modus, maar meer shit, ik word overvallen modus.  De bejaarde sprint weg (Ja, nu kunnen ze opeens wel snel bewegen) en laat mij verbijsterd achter. Rollend met mijn ogen loop ik verder naar het Metrostation en denk bij mijzelf,

"Natuurlijke evolutie start making my day"