Zintuigpijniging op de vroege ochtend

Het is vroeg, erg vroeg, veels te vroeg maar zoals hollenboer ooit zong komt het busje eraan. Nu bevind ik mij in de desbetreffende  gelukkige situatie dat ik woon bij de eerste stop op de route. Dit voorkomt het  onvermijdelijke staan in de latere fase van de busreis. Ik vind mijn gebruikelijke plaatsje in de bus en zak weemoedig in een veel te harde stoel . Mijn 1,97 heeft vervolgens moeite met de plaatsing van de benen en het duurt weer even voor ik in de meest comfortabele bushouding ben beland.

Vervolgens is daar weer die verwoestende strijd, de strijd die ik elke ochtend uit de weg ga. De strijd tussen het wakker blijven en het slapen in de bus. Deze strijd ontwijk ik weer heel makkelijk door mezelf voor te nemen echt wel op tijd wakker te worden(wat mij wonderbaarlijk genoeg al 6 jaar lukt). Al snel breekt het gebrek aan luciferhoutjes mij op en de diepe slaap treed binnen bij de jonge marketeer.

Welgeteld 3 minuten zit ik een dommelende toestand als ik weer volop wakker worden gemaakt door het meest afschuwelijke geluid ooit. Een duistere gedaante loopt mijn richting in even denk ik dat dit een nachtmerrie is maar de werkelijkheid blijkt velen malen gruwelijker te zijn. Een geluid dat klinkt of dat er kinderen zijn gekomen na een seksuele uitstap van Calimero en Alfred Jodokus Kwak (Weet ik: beide mannelijk) roept keihard “hey man, Hoe is het man”. Het water loopt mij bijna door mijn broek heen als dit wezen langs mij heen stapt. Gelukkig merkt hij mijn aanwezigheid niet op. Plotseling hoor ik een harde krak als het wezen achter mij plaatsneemt. De angst voor mijn leven is voorbij maar de vervelende tot op het bot doordringende stem blijft mijn gemoedsrust verstoren. Ik denk dat dit wezen ‘man’ als zijn stopwoord heeft gekozen en dit regelmatig afwisselt met ‘ je weet’  of ‘weet je’ ? Toch weet ik mijn innerlijke rust (lees: moe) weer te bereiken en even later dommel ik weer weg met gedachten over grote marketeersvoeten die dat kleine Calimero-brouwsel verpletteren.

10 Minuten later is het weer zo ver mijn Zen-modus wordt opnieuw verstoord door een monster. Dit monster is zo kolossaal dat zelfs een tyrannosaurus rex deking had gezocht. In het volgende moment van helderheid besef ik de benarde situatie waarin ik zit. Ik kijk om mij heen en besef dat er nog een vrije plaats is. Die toevalligerwijs gesitueerd is naast mijn turfje. Het monster kijkt verlokkelijk naar mij en hoe het ooit mijn wegkijken interpreteerde als ‘he,monster kom naast mij zitten?’ is een vraag die ik niet kan beantwoorden. Bij elke stap die het monster dichterbij kwam schudde de bus hevig heen en weer en Calimero JR. achter mij barste bijna in huilen uit en gilde ‘Nee, man eet mij niet man, ik ben maar klein en jij bent groot, weet je!’. Een split seconde later plaats het monster zich met een oorverdovende knal naast mij.

Na enige obeservatie ontdek ik dat het monster een vrouwelijk wezen blijkt te zijn. Deze observatie was redelijk secuur aangezien ze blijkbaar een hele fles Noa Kasjmir op zichzelf had gespoten (waarschijnlijk om de geur van dode etensresten te verbergen). terwijl ik de vetrol van mijn schoot afschuif met uiterste precisie zodat het monster zich niet meteen op mij stort. Weet ik dat ik niet meer zal slapen in deze bus. FML